Onderzoek

Er zijn diverse publicaties verschenen die inzicht geven in de klinische onderbouwing en technologische ontwikkeling van onze producten. Op deze pagina hebben we relevante bronnen op een rijtje gezet.

Relevante publicaties met betrekking tot DeltaScan

Doorbraken in onderzoek naar delirium

De ernst van delirium wordt steeds meer onderkend. Dit is terug te zien in de enorme toename van het aantal publicaties over dit onderwerp. In 1995 werden er slechts 10 artikelen over delirium gepubliceerd, ten opzichte van meer dan 250 artikelen in 2015.

Naar aanleiding van de overduidelijke behoefte aan betere en vroegtijdige herkenning van delirium, hebben wij DeltaScan ontwikkeld.

Hieronder vindt u enkele publicaties die ons hebben aangemoedigd om meer vat te krijgen op delirium.

In 2010 toonde Heymann (Duitsland) aan dat te late behandeling van delirium tot slechtere uitkomsten van de patiënt leidt[1]. In 2011 stelden Leslie en Inouye (VS) vast dat aan delirium toe te schrijven zorgkosten zo hoog zijn dat ze zich tussen de kosten voor diabetes en de kosten voor hart- en vaatziekten bevinden[2]. In 2013 hebben Pandharipande, Ely en anderen (VS) aangetoond dat een langere duur van een delirium gepaard gaat met sterkere cognitieve achteruitgang op lange termijn[3]. Door Ely[4] en later ook door Pisani[5] is aangetoond dat elke dag dat delirium aanhoudt, onafhankelijk geassocieerd is met een verhoging van het sterfterisico van 10%.

Slooter (NL) heeft laten zien dat delirium in veel gevallen tot slechtere uitkomsten leidt, en dat deze verslechtering onafhankelijk is van de ernst van de onderliggende ziekte[6]. Toen steeds duidelijker werd hoe ernstig delirium eigenlijk is, zijn verschillende groepen wetenschappers op zoek gegaan naar manieren om delirium vroegtijdig te kunnen herkennen. Al in 2001 stelden Marcantonio (VS) en anderen vast dat intensieve screening door geriaters de deliriumlast kan beperken[7]. Slooter (NL) en anderen toonden in 2011 echter aan dat de momenteel gehanteerde screeningsinstrumenten in de dagelijkse praktijk op de intensive care een slechte sensitiviteit (47%) laten zien[8].

In een recent artikel van Marcantonio (VS) in 2017 werd niet alleen gesteld dat tot 75% van de patiënten een hypoactief of stil delirium heeft, maar dat er ook sprake is van onderdetectie van delirium aangezien, maar 12% tot 35% van het delirium wordt herkend. Dit zijn voornamelijk de patiënten met een hyperactief delirium [9]. Inouye en anderen (VS) hebben in 2014 beschreven dat het hebben van delirium niet alleen kan leiden tot hogere sterftekans, maar ook verhoogde kans op opname in een verpleeghuis mede door het verlies van ADL-functionaliteiten [10].

In 2010 werd door Martin en anderen (VS) de relatie tussen delirium en (post-operatief) sepsis onderzocht waarbij zij stelden dat delirium een onafhankelijke voorspeller is van sepsis[11]. Van den Boogaard en anderen (NL) hebben laten zien dat de cognitieve problemen na ziekenhuisopname significant hoger zijn bij patiënten die een delirium hebben gehad, vergeleken met patiënten zonder delirium [12]. Recentelijk beschreven Mulkey en anderen (VS) het gebruik van EEG bij de detectie van delirium waarbij wordt gesteld dat EEG, op basis van de nieuwste technieken, eerdere en betere detectie van delirium mogelijk kan maken [13].

P

[1] Heymann et al, 2010, J Int Med Res

P

[2] Leslie and Inouye, 2011, JAGS

P

[3] Pandharipande, et al., 2013, NEJM

P

[4] Ely et al, 2004, JAMA

P

[5] Pisani et al, 2009, AJRCCM

P

[6] Slooter, 2013,Nat Rev Neurol

P

[7] Marcantonio et al., 2001, JAGS

P

[8] Slooter et al., 2011, AJRCCM

P

[9] Marcantonio, 2017, NEJM

P

[10] Inouye et al., 2014, Lancet

P

[11] Martin et al., 2010, Crit Care

P

[12] Van Den Boogaard, 2012, Crit Care Med

P

[13] Mulkey et al., 2019, Dimens Crit Care Nurs

Onderzoek binnen het UMC Utrecht dat geresulteerd heeft in DeltaScan:

EEG-registratie zonder delirium

EEG-registratie met delirium

De internationale richtlijnen zijn eenduidig

Stuk voor stuk geven ze aan dat er behoefte is aan betere en vroegtijdige herkenning van delirium.

Europa: ‘European Society of Anaesthesiology evidence-based and consensus-based guideline on postoperative delirium’, 2017

“Gezien de enorme belasting die postoperatief delirium met zich meebrengt voor patiënten, hun familieleden, gezondheidszorgorganisaties en publieke middelen, dienen de in Europa werkzame anesthesiologen hun best te doen om geïntegreerde maatregelen in het leven te roepen waarmee de incidentie en de duur van postoperatief delirium kunnen worden beperkt.”

“Vroegtijdige herkenning van postoperatief delirium is cruciaal om gerichte en effectieve behandeling mogelijk te maken.”

“Vanwege het fluctuerende beloop van postoperatief delirium dienen medewerkers patiënten op de verkoeverkamer minstens eenmaal per dienst te screenen op postoperatief delirium.”

“Uit cijfers blijkt dat delirium in meer dan de helft van de gevallen ongediagnosticeerd blijft.”

“Verlaat overgaan tot behandeling blijkt te resulteren in een langere duur, wat op zijn beurt in verband is gebracht met een verslechtering van het cognitief en functioneel herstel en met een verhoging van de morbiditeit en mortaliteit onder opgenomen patiënten.”

Australië: ‘Delirium clinical care standard’, 2016

“In vergelijking met even oude patiënten zonder delirium is bij patiënten met delirium sprake van een hoger sterfterisico, een langere opnameduur, een hoger valrisico, een grotere kans om na ontslag zorgafhankelijker te zijn, en een grotere kans op het ontwikkelen van dementie.”

“Hoewel delirium een veelvoorkomende aandoening is, laat de herkenning ervan veel te wensen over en worden veel gevallen over het hoofd gezien.”

“Snelle vaststelling & tijdige behandeling van onderliggende oorzaken zijn belangrijk voor het beperken van de ernst en de duur van delirium en voor het verkleinen van de kans op complicaties ervan.”

Verenigd Koninkrijk: NICE-richtlijn ‘Delirium: prevention, diagnosis and management’, 2019

“[Delirium] is een ernstige aandoening die in verband wordt gebracht met ongunstige uitkomsten. Met tijdig handelen is deze aandoening echter wel te voorkomen en te behandelen.”

 

Nederland: IGZ-rapport ‘Basisset kwaliteitsindicatoren ziekenhuizen 2016’

Pagina 79:

“Ondanks de negatieve prognostische implicaties van het doormaken van delirium wordt in de meeste ziekenhuizen weinig aandacht besteed aan het optreden van een delirium… Uit onderzoek is bekend dat delirium bij twee derde van de patiënten niet herkend wordt.”

VS: Society of Critical Care Medicine, ‘Clinical Practice Guidelines for the Prevention and Management of Pain, Agitation/Sedation, Delirium, Immobility, and Sleep Disruption in Adult Patients in the ICU’, 2018

“Vroegtijdige herkenning [van delirium] kan leiden tot snelle identificatie en (zo mogelijk) correctie van de etiologie, geruststelling van patiënten die angstaanjagende symptomen ervaren, (medicamenteuze of niet-medicamenteuze) behandeling, en beoordeling van de effectiviteit van de behandeling.”

VS: American Geriatrics Society, ‘Clinical Practice Guideline for Postoperative Delirium in Older Adults’, 2014

“Verlaat overgaan tot behandeling blijkt te resulteren in een langere duur van delirium, wat op zijn beurt in verband is gebracht met een verslechtering van het cognitief en functioneel herstel en met een verhoging van de morbiditeit en mortaliteit onder opgenomen patiënten.”

Duitsland: ‘S3-Leitlinie: Analgesie, Sedierung und Delirmanagement in der Intensivmedizin’, 2015

Systematische screening op pijn, sedatiegraad en delirium en gebruik van gerichte sedatie-, analgesie- en protocollen zijn in verband gebracht met een lagere incidentie van ziekenhuisinfecties, een kortere beademingsduur, een korter IC-verblijf, een lagere sterfte en een besparing van middelen.”

“De screening van delirium dient met regelmaat (elke 8 uur) plaats te vinden en de resultaten dienen te worden gedocumenteerd.”

VS: Joint Commission International, ‘Safe Surgery Guide’

Pagina 153:

“Postoperatief delirium kan nadelige gevolgen hebben, zoals uitstel van de mobiliteit, een langere behandelduur, een langere opnameduur en verhindering van vroegtijdige revalidatie. Er bestaan verschillende diagnostische instrumenten waarmee zorgverleners hun patiënten op effectieve en uniforme wijze kunnen beoordelen. Gezondheidszorgorganisaties dienen het gebruik van een dergelijk instrument te overwegen.”

Delirium dat snel genoeg wordt ontdekt, kan behandeld worden

Er zijn duidelijke adviezen over hoe delirium moet worden behandeld. Deze zijn te vinden in onder meer de volgende richtlijnen:

  • ‘Clinical Practice Guideline for Postoperative Delirium in Older Adults’ van de American Geriatrics Society (VS, 2014);
  • ‘Clinical Practice Guidelines for the Prevention and Management of Pain, Agitation/Sedation, Delirium, Immobility, and Sleep Disruption in Adult Patients in the ICU’ van de Society of Critical Care Medicine (VS, 2018);
  • ‘Delirium: prevention, diagnosis and management’ van het National Institute for Health and Care Excellence (NICE) (Verenigd Koninkrijk, 2019).

Revisie nummer: 1

Prolira BV
Hoofdkantoor:
IJsselburcht 3 
6825BS Arnhem
The Netherlands      

 

Bezoekadres:
Padualaan 8
3584CH Utrecht
The Netherlands

 

T. +31 (0)85 06 01 656
E.  Info@prolira.com
W. www.prolira.com

error: Content is protected !!